Luksusowy Dom z 6 sypialniami

Dawna rezydencja z XVII wieku, wybudowana w 1670 roku dla wojskowego gubernatora wyspy. Gdy w 1706 roku pobliski port Garachico został zniszczony przez lawę podczas erupcji wulkanu Teide, główny port wyspy przeniesiono do Santa Cruz. Wraz z nim przeprowadził się gubernator, a rezydencja utraciła swoją pierwotną funkcję. Jej dalsza historia nie jest w pełni udokumentowana, jednak zachowała się kopia aktu własności z 1923 roku. Wiadomo, że w tamtym okresie w frontowej części budynku, gdzie obecnie mieści się Studio Nelson, działał niewielki sklep z artykułami gospodarstwa domowego.
Kiedy obecni właściciele nabyli nieruchomość w 2004 roku, budynek był opuszczony od 15 lat. Przez kolejne 18 lat prowadzono staranną renowację, wykorzystując w jak największym stopniu oryginalny kamień oraz drewno tea – niezwykle trwałe, bogate w żywicę drewno sosny kanaryjskiej występującej na Teneryfie i La Palmie, odporne na działanie termitów.
Pierwotnie parter służył głównie jako stajnia dla koni, a okoliczne budynki zamieszkiwał personel związany z gubernatorem.
Obecnie na parterze, przy głównym wejściu, znajduje się Sala Indyjska z meblami i przedmiotami przywiezionymi z Indii przez obecnych właścicieli oraz Gabinet Nelsona, poświęcony admirałowi Horatio Nelsonowi, który zaatakował Teneryfę, poniósł porażkę i podczas bitwy stracił prawe ramię. Po bitwie przez rok dochodził do zdrowia pod opieką gubernatora, zanim powrócił do Anglii. W gabinecie znajdują się również portrety Williama Shakespeare’a, Henryka VIII i jego sześciu żon, w tym Katarzyny Aragońskiej, cara i carycy Rosji oraz wielu innych postaci historycznych. W pomieszczeniu zachował się także piękny kominek.
Za holem wejściowym znajduje się centralne patio z ozdobnym stawem z rybami i fontanną pośrodku. Dziedziniec otaczają paprocie oraz kamienne ławy, tworząc spokojną i elegancką przestrzeń.
Z patio prowadzą wejścia do Sali Indyjskiej, Gabinetu Nelsona, windy obsługującej dwie górne kondygnacje oraz Galerii, w której zgromadzono 18 obrazów przedstawiających Matkę Boską autorstwa różnych artystów. Mimo odmiennych stylów wszystkie dzieła emanują niezwykłym spokojem i harmonią. W galerii znajduje się również bogato rzeźbiona szafa, biurko i fotel, które prawdopodobnie należały do wybitnego prawnika z Hiszpanii kontynentalnej, a także trzy masońskie krzesła pochodzące ze świątyń masońskich w centrum Londynu, należące do obecnych właścicieli.
Na końcu patio mieszczą się dwie sypialnie z prywatnymi łazienkami z prysznicami. Po prawej stronie znajduje się niewielki zacieniony dziedziniec oraz pomieszczenie wykorzystywane jako pracownia krawiecka. Obok głównych schodów znajduje się wejście do części domu będącej jeszcze w trakcie wykańczania. Znajduje się tam biuro, trzy dodatkowe pomieszczenia, kolejne duże wejście od ulicy oraz przejście na wyższy poziom ogrodu.
Za wyjściem z patio znajduje się garderoba z fontanną, a następnie schody prowadzące do ogrodu oraz nad zbiornikiem na wodę, który magazynuje wodę z dwóch prywatnych źródeł słodkiej wody zasilających dom. Obok znajduje się pralnia oraz letnia kuchnia z kamiennym stołem i ławami z widokiem na ogród. Kamienne schody prowadzą na pierwsze piętro do jadalni zewnętrznej, gdzie zgromadzono kolekcję niebiesko-białej porcelany harmonizującą z wystrojem głównej kuchni.
Z patio reprezentacyjne schody wykonane z drewna tea prowadzą na przestronny hol, z którego można przejść do trzech głównych salonów: salonu reprezentacyjnego, pokoju dziennego oraz jadalni. Wszystkie pomieszczenia są połączone ze sobą i urządzone zabytkowymi meblami, licznymi obrazami, dekoracyjnymi konsolami ściennymi oraz kryształowymi żyrandolami. Przy jadalni, mieszczącej 12 osób, znajduje się zamknięty drewniany balkon z widokiem na ogród. Zasłony we wszystkich pomieszczeniach zostały wykonane przez rodzinę Dávila, znaną z realizacji dla Pałacu Buckingham oraz wielu arystokratycznych rezydencji w Anglii.
Kuchnia przylega do jadalni i posiada również wejście do salonu oraz głównego holu. Dominują w niej bogato rzeźbione antyczne kredensy, szafy oraz stół z sześcioma zabytkowymi krzesłami. Blaty wykonano z marmuru, a ściany zdobi imponująca kolekcja niebiesko-białej porcelany. Wszystkie urządzenia są elektryczne i obejmują dwa piekarniki Zanussi, lodówko-zamrażarkę Samsung, dwie trzystrefowe płyty indukcyjne Lazer, elektryczną salamandrę, kuchenkę mikrofalową Bosch oraz piekarnik parowy Siemens.
Z głównego holu dwa wejścia prowadzą do trójkątnego korytarza biegnącego nad centralnym patio. Znajdują się tam trzy sypialnie, z których dwie wyposażono w imponujące łóżka z baldachimem, a jedną dodatkowo ozdobiono koroną. Wszystkie posiadają prywatne łazienki z prysznicami. Korytarz prowadzi dalej do czwartej sypialni oraz sąsiadującego pomieszczenia wykorzystywanego obecnie jako garderoba, przygotowanego do adaptacji na dodatkową łazienkę.
Z głównego holu schody oraz winda prowadzą na drugie piętro, gdzie znajduje się biblioteka oraz taras dachowy.
Biblioteka zajmuje niemal całą długość budynku i mieści bogaty księgozbiór, głównie w języku angielskim, ale również hiszpańskim i francuskim. Kolekcja obejmuje książki historyczne, kulinarne, ogrodnicze, powieści, słowniki i encyklopedie, a wolne ściany zdobią dzieła sztuki. Z biblioteki prowadzą dwa wyjścia na taras dachowy, z którego rozciągają się spektakularne widoki na słynne drzewo Drago, park oraz wulkan Teide z jednej strony, a z drugiej na plantacje bananów i Ocean Atlantycki. Taras ozdobiono rzeźbami gryfów, smoków i dekoracyjnymi donicami.
Ogród rozciąga się na trzech poziomach i posiada dodatkowe wyjście na ulicę. Istnieje przypuszczenie, że boczna brama była dawnym wejściem do posesji oznaczonej numerem 9, ponieważ obecnie rezydencja posiada dwa numery – 7 i 9 – choć numer 9 już formalnie nie istnieje. W części ogrodowej przylegającej do domu znajdują się pomieszczenie gospodarcze oraz stacja pomp obsługująca system wodny.
Działka ma status terenu miejskiego i, po uzyskaniu odpowiednich pozwoleń, istnieje możliwość dalszej zabudowy. Obecni właściciele uzyskali już zgodę na budowę garażu dwustanowiskowego, jednak inwestycja nie została zrealizowana. W zależności od przyszłego przeznaczenia nieruchomości istnieje wiele możliwości zagospodarowania tego miejsca, między innymi budowa garażu z pomieszczeniami dla personelu na piętrze.
Okolica jest wyjątkowo spokojna. Ulica kończy się ślepo przy Kaplicy Matki Bożej Bolesnej (Capilla de las Angustias), w której znajduje się słynna figura Matki Bożej Bolesnej. W ubiegłym roku została ona wypożyczona do muzeum w Madrycie, a obecnie ponownie znajduje się na swoim historycznym miejscu.